IK BEN ZO’N WANDELEND CLICHÉ

Norah is nogal into baby’s. In de zin van; als madame een baby ziet is ze door het dolle heen, begint van die enthousiaste sprongetjes te maken en ‘BABY, BABY’ te roepen. Laatst ook weer een keer, in de winkel. Mama baby, kijken?! De mama van de baby hoorde dit, en reageerde heel lief en enthousiast naar Norah. Natuurlijk mocht ze even in de kinderwagen kijken. De mama vroeg nog heel lief of ze kon helpen (ja hoor, hier heb je mijn dochter, ik kom haar over een uur weer ophalen (grapje hoor) (een beetje dan)).

Vijf minuten later loop ik met een dolgelukkig dochter weer de winkel uit (want een baby gezien en ‘mama de baby slaapt ssttt mama baby slaapt’). Ik bedenk me hoe het gesprekje met de kersverse mama ging. En ineens bedenk ik me: WÁÁR is dit mis gegaan? WANNEER ben ik ook zo’n wandelend cliché geworden?

Ik weet nog dat ik zelf die trotse mama was, achter de kinderwagen met mijn kleintje van een paar weken oud, hopend dat iemand even in de kinderwagen zou spieken en ook zou zien dat ik het mooiste, knapste, liefste en schattigste kind op de aarde gebaard had. En ondertussen had ik ook zo’n gruwelijke hekel aan al die clichés. Dat je andere moeders tegenkwam die zeiden; ‘geniet er maar van, voor je het weet is ze ook twee en loopt ze heel de dag kletsend rond!’. Yeah right dacht ik dan, dat duurt nog zó lang.

Of überhaupt het heerlijke ‘geniet ervan’ cliché. Jooee ik sta hier met mijn lekkende tieten, draag nog een kraamverband(je), slaap niet meer dan 2 uur achter elkaar en ben een wandelend lijk. GE-NIE-TEN? Ja natuurlijk vind ik mijn baby een prachtig en fantastisch schepsel, maar genieten is toch nog nét ff een stap te ver.

En ineens was ik dat wandelend cliché geworden. Want ik keek naar dat lieve kleine hoopje mens van 8 weken oud, en naar mijn eigen grote dochter van 2 jaar, en sprak de legendarische woorden: geniet er maar van, het gaat zo snel. Ik weet ook niet hoe het gebeurd is, maar ineens ben je er ook onderdeel van. Van die cliché pratende club van moeders.

Dus bij deze alvast sorry. Mocht je een baby hebben en mij tegenkomen. Ik zal vast even over je baby heen kwijlen, want ze zijn zó lief en schattig als je er ’s nachts niet voor uit hoeft. Maar ook voor de cliché opmerkingen die ik zal gaan maken. Want het gaat écht zo snel en als je nu terugdenkt vind je dat je er écht meer van had moeten genieten. En geloof me, over twee jaar sta je ook aan ‘mijn’ kant van de cliché opmerkingen. Dan betrap je jezelf ook ineens op het maken van dezelfde opmerkingen. Dan praten we weer even verder. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.