DE BEVALLING: TWEE JAAR LATER

Rond Norah’s verjaardag was ik weer eens een emotionele dodo. Voor wie mij op Instagram volgt, heeft de stories vast en zeker voorbij zien komen. Ik kan er over door blijven gaan, maar twéé jaar. Ik moet altijd denken aan de quote: de dagen zijn lang maar de jaren zijn kort. Nou, zo voelt het ook echt. Sommige dagen leken eindeloos te duren, maar toch is ze ineens twee. Twee jaar geleden deelde ik met jullie al mijn bevallingsverhaal. Nadat ik heel veel omtrent mijn zwangerschap had gedeeld. Vooral die laatste paar weken waren pittig. Wat was ik blij toen de gynaecoloog een afspraak maakte voor de inleiding. Dat is nu dus allemaal twee jaar geleden. Hoe kijk ik daar nu tegenaan? En hoe kijk ik twee jaar later terug op de bevalling?

Wanneer ik terugdenk aan mijn bevalling en vooral de inleiding, kan ik zelf eigenlijk niet geloven hoe rustig ik bleef. Laat ik even vooropstellen dat ik tijdens mijn hele zwangerschap géén last heb gehad van nesteldrang. Tot ik op vrijdag aan het einde van de middag terugkwam van de afspraak bij de gynaecoloog, waar uit bleek dat ik de dag erna ingeleid zou worden. Er lag nog overal schone was, ik moest mijn vluchttas(sen) nog inpakken. Ik had dan ook geen rust in mijn kont tot dat klaar was. Maar tóch was ik eigenlijk bizar rustig. Ik was alleen naar die afspraak, en dat terwijl ik eerder in mijn zwangerschap nog een artikel tikte over de verbaasde reacties die ik kreeg dat mijn man meeging naar elke afspraak en controle, haha. Maar ja, toen ik die laatste weken om de dag wel een afspraak had, was dat ook voor Arian niet meer te regelen. Ik kan me die afspraak nog heel goed herinneren. Ik zat er zó doorheen, was er compleet klaar mee. En bang, ik was vooral bang. Wanneer je bloeddruk omhoog schiet, vliegen de waarschuwingen je om de oren. Let op dat je niet dit begint te voelen, let op dat je niet dat begint te voelen. En ik kon alleen maar denken; wat nou als ík iets mis? Wat als ik nou net dat ene belangrijke signaal niet zo oppik. Ondanks de vele controles, voelde ik mezelf compleet alleen in de verantwoordelijkheid voor onze dochter. Liet haar maar uit mijn buik komen; dan zou ik niet meer de enige zijn die haar in de gaten kon houden. Ik had die weken bij de verloskundige vaak een afspraak bij dezelfde vrouw. Ik vond haar fantastisch, voelde me zo bij haar op mijn gemak, en heb me daar toch een potje af zitten brullen. Het maakte desondanks toch niet uit wat ze zei, die zorgen en die angst was er toch. Zij regelde dan ook de afspraak bij de gynaecoloog, op de dag dat ik 37 weken zwanger was. De grens om ingeleid te worden.

Bij de gynaecoloog deed ik mijn verhaal. De laatste weken waren zwaar door alle afspraken, de ongerustheid en de zorgen. Ondanks dat er erg veel begrip was, was het ook duidelijk dat er om zorgen geen inleiding gepland zou worden. Toch wilde ze me voor de zekerheid nog even aan de CTG leggen, waaruit bleek dat mijn bloeddruk weer gigantisch hoog was. Na een half uurtje aan de CTG, zat ik weer terug bij de gynaecoloog. Het verhaal was ineens compleet omgeslagen, deze bloeddruk was wél een reden om te leiden. Ik kan me de woorden nog zo goed herinneren: ‘kun je morgen?’. Na de eerste schok, kon ik alleen maar reageren met ‘uuuuh ja!’.

Maar god oh god, hoe bleef ik zo rustig? Na een inwendige check liep ik rustig met de instructies naar buiten, en belde kalm manlief. ‘Niet schrikken en ik maak geen grapje, maar ik word morgen ingeleid’. En zoals het mannen betaamt, bleef hij rustig bij zijn etentje in Maastricht (!). Ik haalde nog even mijn medicatie op bij de apotheek, belde met mijn moeder en zus om het halve verhaal te vertellen, en ging thuis als een gek aan de slag. Oke, ik bleef dan wel rustig, maar die nacht sliep ik toch wel heel slecht. Toch niet zo gek he?

Ook de volgende dag was ik weer zo kalm en rustig. Ik liet het allemaal over me heen komen, een houding die ik eigenlijk niet van mezelf verwacht had. Misschien omdat het zo’n bizarre gebeurtenis is, en je vooral geen flauw idee hebt wat je kunt en moet verwachten. De inleiding was niet mogelijk, ik werd nog éven gestript, en we mochten weer naar huis. We mochten ook in het ziekenhuis blijven, maar dan gingen we toch liever voor ons eigen huis en eigen bedje. Nog even hoogzwanger langs de supermarkt (want tja, er niet van uitgegaan dat we die avond weer gewoon thuis zouden eten) en op advies van het ziekenhuis in bad. Helaas deed het strippen niets, behalve dat ik die nacht héérlijk sliep. Volgensmij was dat de laatste keer dat ik zo goed heb geslapen, haha.

De volgende ochtend was het dan wel écht zo ver. Om 08.00 uur lag ik in het ziekenhuisbed, en ging het infuus erin. Waarna ik nog bijna flauw viel. Schijnbaar lag ik te lang op mijn rug en drukte Norah op een belangrijk onderdeel van mijn lichaam die ervoor zorgde dat ik bij bewustzijn bleef. Gelukkig handelde de verpleegkundige snel, en zakte dat snel weer af. Rond 09.30 uur werden mijn vliezen gebroken, en weer liet ik het allemaal over me heen komen. Om 10.00 uur werden de weeënopwekkers aangezet. De eerste twintig minuten was het nog wel grappig en gezellig, ik had wat buikkrampjes maar kon me nog goed vermaken met manlief. Na de eerste verhoging werd dit al wat minder. Na de tweede verhoging van de opwekkers werd het andere koek. Ik weet nog dat de verpleegkundige toen binnenkwam en vroeg hoe het ging. Toen ik aangaf dat ik het zwaar had en flink wat pijn, kreeg ik een beetje een sneer terug dat ‘bevallen dan ook geen pretje was’. Nou ja goed, prima, ik weet ook niet hoe dit moet voelen. Ze verhoogt de opwekkers, en kijkt op het scherm die de weeën bijhoudt. Daarna wist ze niet hoe snel ze de opwekkers weer een stapje omlaag moest zetten.. Stelde ik me dus toch niet zo aan. Mijn lichaam nam het goed over. Hierna is het voor mij vooral een waas, dat was het direct al en is ook altijd zo gebleven. Ik weet nog dat ik naar de wc moest van de verpleegkundige, en ze voor de zekerheid maar een verrijdbare dichterbij haalden in verband met het eerdere flauwvallen. Het staan beviel mij eigenlijk wel heel goed, maar in verband met alle toeters en bellen rondom mijn lijf, werd ik weer terug naar bed gedirigeerd. De verloskundige kwam mijn ontsluiting checken, en ik weet nog dat ik dacht dat als het minder dan 6 cm was, ik om een ruggenprik zou vragen. Dit zou ik niet nog 5 uur of meer volhouden. Ik zat toen op 4, vroeg om een ruggenprik en heb niks meegekregen van de opsomming van de gevaren. Regel die prik nou maar. Ik lag alleen maar op mijn linkerzij, wederom in verband met het flauwvallen en voor Norah. Op het randje van het bed, vastgeklampt aan Arian en op de achtergrond hoorde ik alleen maar de verpleegkundige die me verder op het bed wilde leggen, omdat ze bang was dat ik er af zou vallen. En dat ik stil moest zijn om mijn energie te bespraken. En dat ik terug gromde; DAT. LUKT. NIET. En alleen maar ergens in wilde knijpen tijdens een wee. Maar vooral de gedachte: wáárom kiezen mensen bewust voor een tweede kind nadat ze dit meegemaakt hebben. En dan die rit naar de OK voor de ruggenprik, ik wilde alleen maar mijn ogen dichthouden en werd dus kotsmisselijk van het rijden door de gangen haha.

Bij het toegediend krijgen van de ruggenprik krijg ik voor het eerst wél wat paniek. Ik vond het zo eng, in mijn achterhoofd speelde tóch al die dingen die mis konden gaan en ik dacht dat het gruwelijk pijnlijk zou zijn. En wat denk je van stil moeten zitten tijdens weeën? Gelukkig was daar mijn redder in nood de verpleegkundige, die me weer rustig kreeg en door alles duidelijk uit te leggen mij een beetje terug op aarde kreeg. Hier herinner ik me vooral nog van dat er voor mijn gevoel zó veel dokters waren, die mij allemaal een handje wilde geven en zich aan mij voor wilden stellen. Waar ik mijn ogen voor open moest doen. En dat wilde ik niet, laat me met rust en lekker in mijn weeën bubbeltje zitten. Of al die keren dat ik mijn geboortedatum op moest noemen. Natuurlijk begrijp ik nú het nut hiervan, maar op dat moment..

En dan dat moment nét voor de prik gezet werd, toen ik dacht te moeten poepen. En dat ik ná het zetten van de prik dacht, neee ik moet niet naar de wc, dit is Norah. Ze komt er nu echt aan. Op een bepaalde manier voelde ik het ook. Nu heel raar om aan terug te denken en je voor te stellen, maar het voelde echt alsof ik haar hoofdje voelde dalen. Ben je eindelijk van de pijn af, krijg je mega persdrang. En dat er dan ook nog gezegd wordt dat je het tegen moet houden. Hebben de mensen die dat zeggen zelf nooit een kind gekregen? Dat gaat namelijk écht. níet. Ik moest op mijn zij gaan liggen en rustig/voorzichtig mee persen, één keer per perswee. Ik kan me nog herinneren dat de verpleegkundige op een gegeven moment ging bellen, dat ze nu toch echt een hoofdje zag.

Ook het persen zelf ging een beetje aan me voorbij, er kwam gewoon zo’n oerkracht vrij, en het leek wel als vanzelf te gaan. Nou ja, een soort van vanzelf dan, met heel wat hard werk erbij. Wat mij achteraf nog steeds verbaasd, is dat ik daar verder niks van gevoeld heb. Geen ring of fire, niks. Wellicht heb ik dat te danken aan de ruggenprik die ik een uur voor Norah’s geboorte pas toegediend kreeg.

Het moment dat Norah bij mij gelegd werd, vond ik vooral heel raar. Ik voelde dat warme kleine lijfje, maar kon het me gewoon nog niet beseffen. Maar goed, misschien heb ik nog steeds niet echt het besef dat ik moeder ben en een dochter heb. Het moment dat de kinderarts kwam om Norah te controleren, kan ik me nog wel herinneren. Dat kleine frommeltje dat ineens van mijn buik gehaald werd. BLIJF VAN HAAR AF. Haha. Ze poepte de kinderarts meteen flink onder, you go girl. Arian schatte in dat ze rond de 2500 gram zou wegen. Ik kon me dat echt niet voorstellen, zó klein zou ze toch niet zijn? Zat hij even goed en ik er even flink naast, met haar 2430 gram.

Ook nog een moment die ik me goed kan herinneren, is dat ik na de bevalling nog ‘open en bloot’ lag, om het zo maar even te noemen, en er iemand langskwam om het eten te brengen. Ja joh, kom er ook nog maar bij, eentje meer of minder die alles gezien heeft kan er ook nog wel bij. Misschien nog wel het leukste moment; iedereen gaan bellen om Norah’s geboorte bekend te maken. Ik weet nog dat een vriendinnetje net daarvoor mijn blog ontdekt had, en een berichtje stuurde ‘jij hebt gewoon een blog’ en ik reageerde met ‘ik heb nog iets veel mooiers’, en een foto van Norah stuurde. Onze ouders en broers en zussen die ’s avonds langskwamen. Bijzondere momenten.

Ja joh ik blijf het zeggen, maar wat is het toch bizar dat dit allemaal al weer twee jaar geleden is. En dat kleine frummeltje nu een pratende, lopende peuter is. Wat doet ze het goed en wat is ook deze leeftijd weer genieten. Leuk om zo nog even terug te kijken naar de bevalling (in maar 2000 woorden). Hopelijk vonden jullie het ook leuk om mee terug te blikken! Het bevallingsverhaal die ik destijds schreef, kun je hier lezen.

Bedankt voor het lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.