Wij gingen op reis met onze baby van 4 maanden; een eerste terugblik

Het is vandaag precies een jaar geleden dat wij aan een groot avontuur met Norah begonnen. Ze was vier maanden oud, en wij vonden het wel tijd worden om haar mee te nemen op reis. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen toch? En joh, als je het dan doet, moet je het ook wel meteen goed doen. Dus wij stapten in het vliegtuig.
Naar Amerika.

De afgelopen jaren heb ik veel mogen en kunnen reizen. Op mijn 19e stapte ik in het vliegtuig naar de Verenigde Staten om een jaar als au-pair te gaan werken, en raakte ik besmet met het reisvirus. Ik heb in dat jaar veel van Amerika en zelfs een klein stukje Canada kunnen zien en bezoeken. Los Angeles werd mijn nieuwe hometown, San Diego kende ik als mijn broekzak en ook Las Vegas werd meerdere malen bezocht. New York, de Grand Canyon, Chicago, Phoenix en Ottawa kon ik ook afstrepen en na een jaar kwam ik thuis in Nederland met vooral veel heimwee terug naar de Verenigde Staten. Vind je het gek? Een jaar met elke dag prachtig weer, de leukste familie met de liefste kleine hummeltjes en vooral het onbezorgde, vrije, lang leve de lol leventje.

Niet alleen had ik heimwee naar mijn familie, ook het Amerikaanse leven, de prachtige natuur en geweldige steden konden mij wel bekoren. Dat gevoel wilde ik zó graag vasthouden, die band met mijn familie en de kindjes daar wilde ik niet loslaten. Sinds mijn thuiskomst in 2009 (alweer bijna tien jaar geleden!) zijn er dan ook een aantal tripjes terug geweest. Natuurlijk werd het gevoel anders naarmate er langere tijd tussen de bezoekjes zaten, maar mijn familie daar en de Verenigde Staten voelen voor mij nog steeds als thuiskomen.

Dat reisvirus had me dus goed te pakken. Heeft me goed te pakken. We maakten prachtige reizen door Canada, de Verenigde Staten (goh), maar ook een geweldige reis door Zuid Afrika en onze huwelijksreis door Indonesië. Na Amerika en voor ik Arian leerde kennen, ben ik zelf nog een paar maanden in Australië en Nieuw Zeeland geweest. Dit waren de prachtige verre reizen, inmiddels hebben we ook veel moois in Europa zelf mogen bewonderen. Maar tóch blijft ook vooral dat verre reizen me trekken. Die vreselijke lange vluchten ben ik op de een of andere manier na thuiskomst alweer héél snel vergeten, haha.

Niet voor niks ben ik ook heel blij dat ik van mijn grootste hobby mijn werk heb kunnen maken, en help ik anderen heel graag met de voorbereidingen van prachtige reizen naar de Verenigde Staten, Canada, Zuid Afrika, Australië en Nieuw Zeeland. Voor mij is er niks leuker dan met deze prachtige bestemmingen bezig te kunnen zijn.

Ik heb altijd gezegd dat ik ook met onze eventuele kindjes graag op reis wil blijven gaan. Wat wil ik Norah graag de wereld laten zien, haar mee op reis kunnen nemen, de prachtige plekjes laten ontdekken en andere culturen laten ervaren.

Vorig jaar stond dan ook de eerste reis op de planning. Norah was op dat moment vier maanden oud. Ondanks dat ze nog klein was, leek mij dit juist een fijne leeftijd om haar mee op reis te nemen. Met vier maanden was ze nog klein genoeg om zich makkelijk aan te kunnen passen, sliep ze nog veel en (hopelijk) ook overal. Daarbij kon ze nog makkelijk mee op schoot reizen in het vliegtuig, en konden we een babybedje in het vliegtuig aanvragen.

Onze vakantie viel afgelopen jaar direct na een trip naar de Verenigde Staten, die manlief vanuit zijn werk moest gaan maken. Voor ons was 1 + 1 dus ook snel bij elkaar opgeteld, en besloten we er gebruik van te maken dat hij al in de Verenigde Staten was, en een reis door ons favoriete land te gaan maken. Zoals velen van jullie wel zullen weten, is het alleen een érg groot land, haha. Waar willen we heen? De logische keuze zou zijn om vanuit New York te gaan reizen, aangezien manlief daar al was. Als ik de mogelijkheden hiervoor opzoek (Waar kunnen we heen? Wat kunnen we gaan bezoeken?) lijkt dit een mooie mogelijkheid. Alleen als we het samen bespreken, wil manlief liever echt richting heel gave natuur, iets wat ons allebei toch het meeste aanspreekt. Wat ik erover opzoek, lijkt de natuur in het oosten toch wat minder spectaculair. Ik zoek dus nog even verder.

Hierna kom ik uit op een reis vanuit Denver, Colorado, of vanuit Seattle, Washington. Vanuit beide steden kunnen we prachtige natuurparken gaan bezoeken, en zijn er mogelijkheden om geen al te lange afstanden te hoeven rijden. Iets wat door het reizen met Norah zeker onze voorkeur heeft. Beide gebieden lijken ons prachtig, willen we graag bezoeken en ook de kosten liggen niet ver uit elkaar. Toch wordt de uiteindelijke keuze ons makkelijk gemaakt, doordat je naar Denver alleen met een overstap kunt vliegen. Naar Seattle is het mogelijk om non-stop te vliegen, en voor zo’n eerste lange vlucht met ons meisje lijkt ons dit toch wel het fijnst. We gaan dus naar Seattle!

De non-stop vlucht heeft ook mede onze voorkeur, doordat ik samen met Norah naar de Verenigde Staten zal vliegen. Omdat manlief al in de Verenigde Staten is, kunnen we van zijn intercontinentale vlucht gebruik maken, en hoeven we alleen een binnenlandse vlucht van New York naar Seattle voor hem te boeken. Dit betekent dus wel dat ik op de heenreis alleen met Norah vlieg. Iets wat absoluut spannend was, maar waar ik vooraf veel vertrouwen in had dat dit goed zou gaan komen. Het reizen was mij gelukkig al niet onbekend, dus ik weet wat ik kan en mag verwachten. Norah was een rustige en relaxte baby, dus ik verwachtte niet dat dit in het vliegtuig ineens zou gaan veranderen en er gigantische schreeuwpartijen zouden plaatsvinden. En ach, anders zou ik de dodelijke blikken van de medepassagiers maar gewoon ontwijken en er aan blijven denken dat ik ze toch nooit meer zou zien.

Inmiddels ben ik alweer een dikke 1000 woorden verder, kort van stof zal ik nooit worden, over de eerste voorbereidingen van de reis die vorig jaar gemaakt hebben. Hopelijk geeft het jullie een beetje een idee waarom wij de keuze gemaakt hebben om onze dochter van vier maanden mee te nemen op zo’n verre reis. De reacties waren wisselend op deze spannende plannen, maar de reactie ‘daar heeft Norah toch nog niks aan?’ hebben we ook voorbij horen komen. Nee, dat klopt. Norah zal zich er over 20 jaar niks meer van herinneren. Maar wíj wel! We vinden het zelf fantastisch deze herinneringen met haar te kunnen maken, en zullen deze herinneringen met alle liefde over 20 jaar met haar delen. En anders in ieder geval de honderden foto’s. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge