Mijn bevallingsverhaal

Ik deelde met jullie de laatste dagen van mijn zwangerschap in mijn week 37 update [KLIK]. Daarin konden jullie al lezen over het bezoekje aan de gynaecoloog op vrijdag, en het bezoek aan het ziekenhuis op zaterdag. Dachten wij bij het verlaten van ons huis op zaterdag nog dat we niet zonder gevulde Maxi Cosi weer terug zouden komen, zaten we uiteindelijk een paar uur later tóch weer met zijn tweetjes op de bank. Maar één ding was zeker; de volgende dag zouden we écht voor de laatste keer met zijn tweetjes ons huis gaan verlaten.

Op zondagochtend gaat de wekker om half 7. Ik heb verrassend goed geslapen, natuurlijk heb ik gezonde spanning voor wat er komen gaat, maar door de gigantisch slechte nacht die ik had van vrijdag op zaterdag, ben ik zó moe dat het mijn slaap niet echt belemmert. Ik ga uit bed en spring snel onder de douche. Om 7 uur bel ik naar het ziekenhuis, we mogen ons om 8 uur weer melden. We eten samen nog een broodje, en zitten maar een beetje stil met zijn tweetjes aan tafel. Het gaat vandaag dan toch echt gebeuren.

Op tijd rijden we richting het ziekenhuis, en parkeren de auto op een vrijwel lege parkeerplaats. Het grootste deel van onze spullen laten we nog maar even in de auto staan, die heeft manlief zo gehaald als ze nodig gaan zijn. Op de afdeling aangekomen mogen we direct terug naar ‘onze’ kamer 6, die voor ons vrij is gehouden sinds gisteravond. Ik word direct weer aan de CTG en automatische bloeddruk meter gelegd, ik ga die dingen straks nog missen, haha. Ondertussen legt de verpleegkundige alle spullen klaar voor het breken van mijn vliezen en de bevalling. Ook wordt er bij mij een infuus geprikt. Tijdens het prikken van het infuus krijg ik het al flink warm en lijkt het een beetje naar mijn hoofd te stijgen. Dit gevoel zakt weer weg als het infuus geprikt is, tot de verpleegkundige de kamer verlaat. Ik krijg ineens het gevoel dat ik flauw ga vallen, dus duwen we maar snel op de knop om de verpleegkundige terug te roepen. Het lijkt erop dat er een ader afgekneld wordt als ik te lang op mijn rug lig, waardoor ik flauwval. Mijn bed wordt direct plat gelegd, ik word door de verpleegkundige op mijn zij gelegd en krijg koude washandjes op mijn hoofd. Gelukkig zakt het gevoel snel, en is het meteen duidelijk dat ik niet te lang op mijn rug moet blijven liggen. De bevalling is nog niet eens begonnen en het gaat al lekker, haha.

Rond half 10 komt de verloskundige om mijn ontsluiting te controleren en mijn vliezen te breken. Ik blijk gelukkig genoeg ontsluiting te hebben (nog steeds zo’n 2 centimeter) om mijn vliezen te breken, dit doet ze dan ook direct. Ik voel hier helemaal niks van, ik weet alleen dat mijn vliezen gebroken zijn doordat ik het vruchtwater voel lopen. Ook wordt er direct een draadje op het hoofdje van onze baby bevestigd, om op die manier de hartslag in de gaten te kunnen houden. Na het breken van mijn vliezen moet ik weer snel op mijn zij gaan liggen, want het gevoel flauw te gaan vallen komt ook direct weer terug. Overigens vond ik het een heel bizar gevoel om ons meisje in mijn buik te voelen bewegen, en te voelen dat het draadje wat op haar hoofdje bevestigd zit mee bewoog.

De weeën opwekkers worden alvast aangesloten aan mijn infuus, en uiteindelijk worden deze om kwart over 10 aangezet op de laagste dosering (1,5). Ze komen elke 20 minuten terug om te controleren hoe het gaat, en eventueel de dosering van de weeën opwekkers te verhogen. Zodra de weeën opwekkers aan worden gezet begin ik wat krampen te voelen, maar klets ik nog gezellig met manlief en maken we nog een selfie, haha. Om kwart voor 11 komen ze terug, en wordt de dosering van de weeën opwekkers verhoogd naar 3,0. Op dat moment begin ik het al wat serieuzer te voelen, en merk ik dat ik de weeën al een beetje begin op te vangen. De dosering wordt nog één keer verhoogd naar 4,5, en daarna begint het echt serieuze vormen aan te nemen. De verpleegkundige komt na 20 minuten weer terug, en geeft aan de dosering toch nog een keer te gaan verhogen. Op dat moment vraag ik me af waarom, het voelt dan echt al heel heftig. Maar ja, ik ben nog nooit bevallen, dus het zal wel kloppen. Uiteindelijk controleert ze nog een keer de schermen, en besluit alsnog de dosering niet te verhogen. Mijn weeën blijken toch al wat heftiger dan ze in eerste instantie in de gaten had.

Vanaf hier ben ik de precieze tijden een beetje kwijt. Ik weet dat de verloskundige rond 12.00 uur weer een keer mijn ontsluiting is komen controleren. Voordat zij langskomt, vraagt de verpleegkundige of ik eventueel pijnstilling wil. Ik geef aan dat ik van te voren heb bedacht dat graag te willen, als ik het tijdens mijn bevalling nodig vind. Op dat moment zijn de weeën zo heftig, en komen ze zo snel na elkaar, dat ik inderdaad graag pijnstilling wil. Ik spreek met mezelf af dat als ik bij de controle om 12.00 uur minder dan zes centimeter ontsluiting heb, ik graag een ruggenprik wil. Ik zie dit mezelf niet nog vijf uur of langer volhouden én dan nog moeten persen. Gelukkig kan ik op dit moment van mijn bevalling tussen de weeën door nog wel een beetje ontspannen en op adem komen. Ook moet ik in deze fase tussendoor ook nog een keer plassen van de verpleegkundige, vreselijk. Ik merk wel dat als ik rechtop sta, ik de weeën ook nog wel een beetje op kan vangen. Helaas kan ik alleen niet blijven staan, omdat daarna al snel gecontroleerd zal gaan worden.

Om 12.00 uur blijk ik vier centimeter ontsluiting te hebben. De verloskundige begint met het opnoemen van alle risico’s die verbonden zijn aan de ruggenprik, maar door al de heftige weeën die zo snel na elkaar komen, krijg ik nog niet de helft mee. Dit heeft de verloskundige zelf ook in de gaten, en geeft aan dat ze de ruggenprik voor me zullen ‘aanvragen’. Dit is net ook voor iemand anders gedaan, wat voor mij gunstig is omdat ik daar achteraan geplakt kan worden.

Hierna kom ik in een mega weeën storm terecht. Wee na wee na wee blijft komen, en ik krijg geen rust tussendoor. Ik ben op dat moment compleet in mijn eigen wereld, ik ben me helemaal nergens meer van bewust en heb constant mijn ogen dicht en ben op die manier compleet in mezelf gekeerd. Ik ligt op mijn linkerzij in bed, en tijdens de weeën hang ik letterlijk aan Arian vast. Met de ene hand knijp ik die van hem fijn, met de andere hand hang ik aan zijn nek/trui/capuchon vast. Ik lig op mijn linkerzij in het bed, eigenlijk meer op de rand van het bed. Zowel Arian als de verpleegkundige blijven zeggen dat ik verder terug op bed moet gaan liggen, omdat ze bang zijn dat ik er anders uit ga vallen. Zo ver lig ik op het randje. Het enige wat ik kan denken is dat ze hun mond moeten houden, omdat ik zo de heftige weeën storm waarin ik beland ben tenminste nog een beetje op kan vangen. Sowieso is mijn reactie op de adviezen die ze geven (hoe ik het beste kan puffen, dat ik beter geen geluid maken tijdens de weeën om energie te sparen), voornamelijk een boze ‘dat gaat níet’. Op het moment dat ik in deze heftige weeën storm zit, kan ik alleen maar denken waarom sommige mensen in vredesnaam een tweede kindje willen. Grappig dat je dat op dat moment nog kunt denken.

Rond 14.00 uur word ik opgehaald en naar de OK gebracht voor de ruggenprik. Wederom krijg ik alles niet echt mee, alleen dat ik misselijk word als ik met mijn ogen dicht lig als ik over de gang gereden word. Helaas mag Arian niet mee de OK op, die word voor de deur teruggestuurd met de opmerking dat hij best even een rondje kan gaan wandelen, aangezien dit nog wel drie kwartier kan gaan duren. Op de OK willen alle artsen nog even een handje geven, en het enige wat ik kan denken is dat ze me met rust moeten laten en gewoon die ruggenprik moeten zetten. Ik blijk niet echt een hele vriendelijke bevallende vrouw te zijn nee, haha. Op het moment dat ik op de OK in bed lig te wachten terwijl alles klaargezet wordt, krijg ik het gevoel dat ik moet poepen. Natuurlijk heb ik overal gelezen dat persweeën zo worden beschreven door bevallende vrouwen, maar op dat moment kan ik alleen maar denken dat dat nog veel te snel is en ik waarschijnlijk gewoon echt moet poepen. De ruggenprik wordt gezet, en als ik terug mag gaan liggen om te wachten tot deze goed werkt, komt het gevoel te moeten poepen veel sterker terug, en lijkt het wel alsof ik een hoofdje voel komen.

Het enige wat ik op dat moment kan uitroepen is dat ik moet poepen. En dan gaat alles even heel snel. Er wordt een arts bij geroepen, die heel snel mijn ontsluiting controleert. Ik blijk inderdaad volledige ontsluiting te hebben.. Het is alleen niet helemaal de bedoeling dat ik op de OK ga bevallen, dus op hoog tempo word ik terug naar de kamer gebracht. Gelukkig heeft Arian niet naar het advies geluisterd om nog maar een rondje te gaan wandelen, en zit hij onwetend op de kamer te wachten als we terug binnenkomen. Voor hem dus ook redelijk bizar als we terugkomen met de mededeling dat onze dochter er nu echt aan komt. Ik mag op de kamer direct een keer gaan proef persen. Ondanks dat dit goed gaat, geeft de arts aan dat het hoofdje van de baby nog wel wat verder naar beneden moet komen, en om mij niet te veel uit te putten wil ze me eerst een tijdje niet actief mee laten persen. Met elke wee mag ik één keer voorzichtig mee persen, zodat we na ongeveer een half uur over kunnen gaan op het actieve persen.

Ik ben op dat moment al lang blij dat ik die persweeën niet meer hoef weg te zuchten. Dat vind ik namelijk echt níet te doen. Met elke wee probeer ik zo rustig mogelijk een keer mee te persen, al blijkt dat rustig ook vrij onmogelijk. Wat een bizar gevoel, je móet wel persen. Na ongeveer een half uur komt de arts terug, en mag ik actief mee gaan persen. Uiteindelijk na nog geen twintig minuten persen blijkt dat ons meisje eruit moet. Tussen de weeën door legt de arts heel duidelijk aan mij uit dat ze een knip moet gaan zetten. Met de volgende perswee krijg ik een verdovingsprikje, en in de wee erna wordt de knip gezet. Met diezelfde wee wordt om 15.15 uur onze dochter geboren.

De navelstreng zit om haar nekje, deze wordt door de arts direct doorgeknipt waarna ze al snel op mijn buik gelegd wordt en flink begint te huilen. Daar is ze dan eindelijk! Ik kan alleen maar naar dit prachtige meisje staren en ‘wat ben je klein’ denken. Terwijl ze op mijn buik ligt mag Arian nog het laatste stukje van de navelstreng doorknippen. Ons mooie meisje, wat is ze prachtig en klein. Buiten de navelstreng om haar nekje, wordt ze ook geboren met haar handje naast haar hoofdje. Terwijl ze wordt schoongemaakt wordt ook nog geroepen dat er nog helemaal niet is gekeken of we een dochter of zoon hebben gekregen. Ik ben daar op dat moment zo niet mee bezig, natuurlijk ook omdat we van te voren al wisten dat we een dochter zouden krijgen. Gelukkig blijkt dat ook daadwerkelijk zo te zijn, als er uiteindelijk gekeken wordt, haha.

Ze blijft heerlijk op mijn buik liggen, al vindt de arts wel dat ze heel erg bleek blijft. Er wordt een kinderarts gebeld om dit te controleren. Gelukkig krijgt ze eigenlijk direct als ze door de arts wordt opgepakt al meer kleur. Hij doet nog een aantal controles, maar gelukkig blijkt er niks aan de hand, en wordt ons meisje helemaal goedgekeurd. Terwijl ik word gehecht blijft Norah heerlijk bij mij liggen. Wat is het gaaf en bizar om haar naam nu eindelijk echt uit te kunnen spreken! Onze dochter Norah Cato.

Na een heerlijk uur bij mij te hebben gelegen, minus de onderbreking van de controle door de kinderarts, wil de verpleegkundige haar graag gaan aankleden. Norah blijkt wat moeite te hebben met op temperatuur te blijven, waardoor het voor haar beter is lekker warm aangekleed te worden. Ik ben ook zo benieuwd wat haar gewicht is, en Arian doet een gokje van 2500 gram. Op dat moment zeg ik nog; ‘nee joh, dat is veel te weinig!’. Als de verpleegkundige haar weegt, blijkt ze 2430 gram te wegen. Zat manlief er absoluut niet ver naast!

Als ze is aangekleed wordt ze terug bij mij gelegd, en proberen we haar voor het eerst aan te leggen. Ook staat Arian te popelen om met zijn dochter te knuffelen, en ook voor mij is dit een moment waar ik tijdens de zwangerschap naar heb uitgekeken. Wat is het prachtig om papa met zijn dochter te zien, pure liefde.

Inmiddels zijn we twee maanden, en in deze blog 2500 woorden verder, sinds de bevalling, en kan ik niet anders zeggen dan dat ik met een goed gevoel op mijn bevalling terugkijk. Het is allemaal heel snel gegaan, en daardoor waren de weeën ook heel heftig, maar hoe de pijn precies was kan ik me inmiddels al niet meer herinneren. Ik was de pijn zeker niet vergeten op het moment dat ze op mijn buik lag, maar hoe het nou precies voelde ben je wel snel weer vergeten.

Waar ik zelf nog erg blij mee ben, is dat er tijdens de bevalling nog foto’s gemaakt zijn. Om 15.00 uur was de personeelswisseling in het ziekenhuis, en bleef de verpleegkundige die de hele ochtend al bij mij was, maar was ook de nieuwe verpleegkundige bij de geboorte aanwezig. Omdat zij ‘extra’ was, heeft zij een heel aantal foto’s gemaakt. Nee, het zijn geen professionele foto’s, en ook geen foto’s die je gezellig aan de kraamvisite kunt laten zien (moet je je eens voorstellen als je lekker aan je kopje thee met een beschuitje zit, haha), maar ik vind het heel bijzonder om terug te zien. Op dat moment van de geboorte werd gevraagd of ik mee wou kijken, maar op dat moment had ik daar geen behoefte aan. Nu achteraf vind ik het heel bijzonder om terug te kunnen kijken, en ben ik heel blij met de foto’s die gemaakt zijn. Door de foto’s heb ik ook kunnen zien waarom Norah uiteindelijk snel geboren moest worden (haar hoofdje was erg blauw) en dat haar handje naast haar hoofdje zat.

Het schrijven van mijn bevallingsverhaal vond ik niet vervelend, het delen hiervan echter wel spannend. Het is toch iets heel persoonlijks wat je deelt, en kort en bondig komt nou eenmaal niet in mijn woordenboekje voor, haha. Ik heb het zelf heel prettig gevonden om vooraf bevallingsverhalen van andere mama’s te lezen, vandaar dat ik mijn verhaal ook deel. Bedankt voor het lezen. 🙂

9 gedachten over “Mijn bevallingsverhaal”

  1. Ik twijfelde nog even of ik het “durfde” te lezen maar toch blij het gedaan te hebben. Het was zo te lezen op sommige momenten behoorlijk pittig maar goed het is dan ook geen punnik wedstrijd haha. Mooi beschreven meis en lekker blijven genieten van die kleine dame van jullie! (Fay woog trouwens 1,5 kilo zwaarder met de geboorte hahaha)
    Nicole onlangs geplaatst…Maak kans op 4 tickets voor Monster Jam!My Profile

  2. Hier van tevoren ook een aantal bevallingsverhalen gelezen om te weten hoe het ook kan. Balen van de weeënstorm. Het is maar goed dat je niet gemeld had van gevoel te moeten poepen anders had je de ruggenprik niet gehad denk ik. Ik verbleef rond dezelfde tijd op kamer 12

  3. Zoals ik al verwachtte is het weer een mooi en open verhaal geworden. Uiteindelijk heb ik het niet droog kunnen houden, maar wat schrijf je mooi. Ik wens je alle geluk van de wereld met jullie mooie meisje!

  4. wat heb je dat mooi geschreven! en wat is het met die weeenstorm nog vlug gegaan! ik had ook dat ‘ik moet poepen gevoel’, terwijl ik dacht dat het nog niet kon! De laatste 5 cm ontsluiting binnen 1 uur,,… hoe dan? echt fijn dat met Norah alles goed is gegaan! En super mooi dat er foto’s zijn gemaakt! Bij mij ook, door de stagiaire verloskundige, en daar ben ik mega blij om!
    Bertine onlangs geplaatst…Deze schoenen draag je onder een rokjeMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge