Zwanger: week 37

Een zwangerschapsupdate? Maar ik ben toch al bevallen? Ja, dat hebben jullie inderdaad goed opgemerkt. ? Zoals jullie hebben kunnen lezen, ben ik op 12 februari bevallen van onze prachtige dochter Norah. En met de bevalling stoppen natuurlijk ook de zwangerschapsupdates. Ik vind het alleen wel heel leuk om deze helemaal goed af te kunnen sluiten, en aangezien ik met 37 weken en 2 dagen ben bevallen, deel ik nog wat met jullie over deze laatste twee dagen. 

Op vrijdag 10 februari ben ik precies 37 weken zwanger. Wat een super fijne mijlpaal! De wetenschap dat onze dochter nu zonder problemen geboren kan worden, voelt heel erg fijn. Natuurlijk blijven de zorgen door mijn bloeddruk, maar deze grens is toch maar mooi gehaald! Om dit te ‘vieren’ ga ik ’s ochtends met een vriendinnetje en haar dochter high tea’en. Overigens heel toevallig op deze datum afgesproken, haha. Ik merk alleen die ochtend al dat ik me niet zo goed voel. Hoofdpijn, misselijk, warm en eigenlijk voor mij vergelijkbaar met hoe ik me voelde toen mijn bloeddruk te hoog bleek bij de verloskundige met 34 weken. ’s Middags heb ik een afspraak in het ziekenhuis, en eigenlijk voel ik de bui dus al een beetje hangen. 

Rond 15.00 uur heb ik een afspraak inhet ziekenhuis om wederom mijn bloeddruk, bloed en urine te laten checken. Ik heb de week ervoor al een potje meegekregen, dus kan direct met mijn vol geplaste potje richting de bloedafname gaan. Went ook wel weer, een paar keer per week op stap met je potje urine, haha. Tijdens de afspraak met de gynaecoloog geef ik heel duidelijk aan hoe ik me voel, en vooral ook dat dit mentaal hele zware weken zijn. Constant die spanning of alles wel goed gaat en zal blijven gaan.. De arts geeft daarop wel direct aan dat ze zonder medische noodzaak niet snel inleiden bij 37 weken, omdat dat dan nog net wat te vroeg is. Ze wil dus samen naar een andere manier gaan zoeken om mij hopelijk nog een paar weken gerustgesteld te houden. 

Maar eerst nog even de bloeddruk check en een korte echo voor de hartslag en het vruchtwater. Eerst meten ze de bloeddruk, en die blijkt toch wel weer aan de flink hoge kant. Precies wat ik eigenlijk zelf ook al verwachtte. Ze zet nog even het echo apparaat aan, dat ziet er gelukkig allemaal goed uit, en meet daarna nog een keer mijn bloeddruk. Nog steeds hoog, dus ik word voor de zekerheid toch ook nog maar even een half uur aan de CTG en automatische bloeddruk meter gelegd. Gelukkig kan dit al vrij snel, maar ik zie zelf tijdens de metingen al dat mijn bloeddruk erg hoog blijft. Zelfs over de bloeddruk waarmee de verloskundige mij bijna 3 weken geleden naar het ziekenhuis heeft doorgestuurd. Ik mag dan ook nog even plaatsnemen in de wachtruimte, omdat de arts me toch nog even wil spreken. 

De arts valt meteen met de deur in huis, die bloeddruk is echt te hoog en ze willen geen risico’s nemen. Ik krijg per direct medicatie en zal zo snel mogelijk ingeleid gaan worden. En dan komt het; ze hebben morgenmiddag plek. Zo. Dat is toch wel even bizar. We zullen dit weekend ouders worden. Ondanks dat het natuurlijk even schrikken is, valt alles eigenlijk ook wel meteen op zijn plek voor me. Ik verbaas mezelf hoe rustig ik blijf terwijl alles besproken wordt. Ook doet de arts alvast inwendig onderzoek, om te kijken hoe ze kunnen gaan inleiden. Hierbij blijk ik al wat ontsluiting te hebben, dus zullen ze morgen kijken of het nut heeft een ballonnetje te plaatsen. 

Zul je ook altijd zien, precies vandaag is manlief een dag voor zijn werk in Maastricht en kon daardoor niet bij deze afspraak zijn. Als het recept voor de medicijnen is uitgeschreven en de afspraak voor morgen gepland is, bel ik hem dan ook direct. Ik begin maar met de opmerking dat ik echt geen grapje maak, maar dat ik morgen ingeleid zal worden. Arian heeft dezelfde reactie: wow, dat gaat snel! Zo denk je nog dat het nog 3 tot 5 weken kan gaan duren, zo weet je bijna zeker dat je dit weekend nog papa en mama zult gaan worden. Heel bizar! 

Arian besluit wel voor het geplande etentje in Maastricht te blijven, maar op tijd richting huis te komen. Ik haal de medicijnen op en rijd naar huis. Mijn mama heeft de afgelopen weken flink meegeleefd, en belt
dan ook al snel om te horen hoe alles gegaan is. Dat is even een paar leugentjes om bestwil gebruiken! Ik vertel over het eerste deel van de afspraak, maar laat het gesprek met de arts na de CTG voor het gemak maar even weg. Thuis heb ik geen rust, alles moet klaarstaan voor morgen! Ik ben dan ook een paar uur druk bezig, eet tussendoor even wat en duik uiteindelijk niet te laat mijn bed in. Zou dit de laatste nacht met ons meisje in mijn buik zijn? 

Ik slaap dramatisch slecht. Ondanks dat ik me heel rustig heb kunnen houden, vind ik het toch allemaal wel heel erg spannend. Hoe zal het weekend gaan verlopen? Op zaterdag heb ik een afspraak om 14.00 uur in het ziekenhuis, maar moet om 12.00 uur nog even bellen of die tijd blijft staan. Bij onverwachte drukte kan het nog wel eens verschoven worden, begreep ik van de arts. Gelukkig kunnen we rond 14.30 uur terecht, en hoeven we dus niet al te extra lang te wachten. 

We melden ons netjes om 14.30 uur, en worden naar kraamsuite 6 gebracht. Dit wordt onze kamer, dus we maken het ons maar gemakkelijk. Een verpleegkundige noteert een aantal gegevens, en legt me aan de CTG en bloeddruk meter. Hier moet ik eerst ongeveer een half uurtje aan liggen, waarna de verloskundige zal komen voor het plaatsen van het ballonnetje. Gelukkig is de CTG goed, al blijft mijn bloeddruk hoog. Daarom zijn we natuurlijk ook hier. 😉 Met de verloskundige mogen we mee naar een andere kamer, waar hij alle spullen klaar legt voor het inbrengen van het ballonnetje. Hierna doet hij inwendig onderzoek, waaruit blijkt dat het ballonnetje inbrengen helemaal niet mogelijk is. Ik blijk inmiddels ongeveer twee centimeter ontsluiting te hebben, en het ballonnetje zorgt voor twee a drie centimeter. Die gaat dus geen nut hebben. Zoals de verloskundige het noemt, besluit hij me direct even ‘een beetje te strippen’. Auw, dat doet zeer!

Hierna krijgen we nog wat uitleg van de verloskundige. Doordat hij me meteen wat gestript heeft, kan het zijn dat de bevalling nu zelf op gang zal gaan komen. Ze zullen alleen in het ziekenhuis vandaag niks meer gaan doen. Ballonnetjes brengen ze in de middag in, maar vliezen breken doen ze alleen ’s ochtends. Ik word nog wel even aan de CTG en bloeddruk meter gelegd, en daarna mogen we zelf kiezen of we in het ziekenhuis blijven of vannacht naar huis gaan en ons morgen weer melden. Aangezien we dan alleen maar in het ziekenhuis zouden overnachten omdat we dat zelf graag zouden willen, is de keus voor ons snel gemaakt. Wij gaan nog lekker een nachtje naar huis. Als er iets is mogen we bellen of terugkomen, waardoor het ons toch wel heel fijn blijft om nog lekker een nachtje in ons eigen bed te slapen.

Direct na het inwendig onderzoek krijg ik wat krampjes en harde buiken, iets wat met de CTG ook terug te zien is. Er wordt nog even overlegd met de verloskundige, maar we mogengewoon naar huis. Uiteindelijk rijden we rond 16.30 uur weer bij het ziekenhuis weg, en dit voelt toch wel heel gek. We gingen van huis weg met het idee om met zijn drietjes thuis te komen, en nu hebben we toch een extra avondje en nachtje met zijn tweetjes. We rijden langs de supermarkt om wat lekker eten te halen. Ik kreeg in het ziekenhuis de tip om in bad te gaan, dus duik hier dan ook direct in als we thuis zijn. Helaas zetten de krampen in bad niet door, en als ik later op de bank zit gaan ze ook helemaal weg. We kijken wie is de mol en gaan op tijd naar bed, morgen zal het dan toch echt gaan gebeuren!

Een flink lange update geworden over twee dagen, haha. Hoe het uiteindelijk op zondag allemaal is gelopen, wil ik graag in een aparte blog delen. Ik ga die zo snel mogelijk proberen te schrijven, voor nu moeten jullie nog eventjes geduld hebben. 🙂

Liefs,
Loes

9 gedachten over “Zwanger: week 37”

  1. Dat moet megaspannend zijn geweest. Ik ben met 37 weken ingeleid bij onze dochter. Ik kwam in de ochtend in het ziekenhuis, om 11:00 uur kreeg ik de mededeling dat ik naar huis moest gaan om spullen te pakken, mijn man te bellen en dat ik om 14:00 uur terug moest zijn voor een inleiding. Ik vond dat bizar en was niet zo rustig als jij was! Ze hadden de dag ervoor tegen mij gezegd dat ik met 38 weken zou worden ingeleid. Prima dacht ik, als onze baby beter groeit buiten de buik, dan in mijn buik dan is dat zo. Die dinsdag kwam als een schok en heb heel veel gehuild hihi. ’s Middags ingeleid om half 5 met ballon, had 1 cm ontsluiting, om half 11 ballonnetje eruit. Goede nacht en om 9:00 uur braken ze mijn vliezen en om 14:54 was ze er. Ik hoop nu gewoon de 40 weken te halen met onze zoon haha. Ik ben zooooo benieuwd hoe jouw bevalling is gegaan, ik wacht met spanning af!
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…De kinderkamers: alles doorschuiven of helemaal nieuw?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge